Hep eğitimle ilgili yazılar yazdım, sonuçta eğitimci olduğum için bu gayet doğal. Ama hep aynı şeyleri yapmaktan ve yazmaktan sıkılan biriyim aslında. Bu yüzden biraz da futbol yazayım dedim. Hele de dünya kupasının şampiyonu belli olmuşken.
Dünya kupası nihayetlendi ve İspanya şampiyon oldu. Aslına bakarsanız İspanya’nın şampiyon olmasına sevinmedim değil. Yetenekli ve bir o kadar zeki oyunculardan kurulu olan ve dünyada ekip oyununu en iyi oynayan İspanya’nın, bunlara sahip olmayan ve düz futbol oynayan, hatta kazanmak için dövüş sporcularına taş çıkartacak ölçüde sert oynamayı mübah gören ve böylece futbolu çirkinleştiren Hollanda karşısında galip gelmesi elbette doğal ve memnuniyet verici bir sonuç. Nitekim hak eden kazanmış oldu.
İspanya’nın şampiyon olmasına sevinirken, neden Türkiye kupada yoktu, biz olsak yürekli ve atak futbolumuzla neler yapardık demeden de edemedim. Türkiye olmayınca, kupada kimi tutsam, kim şampiyon olsa diye düşündüm ve tabi ki Türkiye’de futbol izleyicisinin yüzde sekseninin tuttuğu ve şampiyon olmasını istediği Güney Amerika ülkelerini destekleme gereği duydum. Bunun nedenini nicedir düşünür dururum. Bizim milletin çoğunun dünya kupalarında neden Brezilya ve Arjantin gibi Güney Amerika ülkelerini tuttuklarını (Türkiye kupada yoksa tabi), hatta bir kısmının gerçekten ciddi ciddi bu takımların taraftarı olduğunu merak etmişimdir. “Futbol asla sadece futbol değildir”, sözünün doğruluğu işte burada ortaya çıkıyor. Türk insanının çoğunun Güney Amerika ülkelerini tutmalarının geri planında bu ülkelerin fantastik futbol oynamalarının yanı sıra, aslında bir takım sosyolojik, tarihsel ve politik etkenler de var.
Biz Türk Milleti olarak ezelden beri hep garibanın, ezilmişin, fakir fukaranın ve haklı olanın yanında olmuşuz. İnsanları ve halkları ezen, sömüren, hor gören, köleleştiren, kimliksizleştiren ve böylece kendine muhtaç duruma getiren emperyalist devletlere karşı hep mücadele içinde olmuş, onlara kafa tutmuş bir milletiz. Bu yönümüzle aslında Ortadoğu ve Doğu milletlerine de örnek olmuşuz. 1960, 70 ve 80’li yıllarda maalesef dünya kupalarına katılamadığımızdan dolayı milletimiz, kupalarda kendine destekleyecek, onun başarılarıyla sevinecek hüznüyle üzülecek bir takım arayışı içine girdi. O takımlardan biri Brezilya oldu. Dünyanın gelmiş geçmiş en iyi futbolcusu olarak kabul edilen Pele’li Brezilya’nın büyüleyici futbolunun yanı sıra, çoğunluğunu siyahi insanların oluşturduğu bu ülkenin kendini yüzyıllarca sömüren, köleleştiren ve kaynaklarını ele geçiren emperyalist Avrupa ülkelerine karşı futbolda kafa tutması, hatta onları birer birer dize getirmesi, her zaman mazlumun yanında olan Türk Milletinin de tabii olarak bu ülkeyi desteklemesini doğurdu.
1970’lerin sonunda ve 1980’li yıllarda bu sefer Kempes’li, Maradona’lı Arjantin emperyalist Avrupa ülkelerine karşı, geri kalmış ya da bırakılmış, sömürülmüş, ezilmiş, mazlum milletlerin umudu olmuştu ve bunu da iki kez başardı. Bu bakımdan, Galatasaray’ın 2000 yılında UEFA şampiyonu olması ve ülkemizin 2002’de dünya üçüncüsü olması sadece ülkemizdeki insanları sevindirmedi ve ilgilendirmedi. Batı karşısında yenilmiş, ezilmiş, geri bırakılmış, toprakları ve yer altı yer üstü kaynakları talan edilmiş ve hala da edilmekte olan mazlum dünya milletleri için de mücadele etmiş olduk, onların acılarını bir nebze unutmalarını ve Batı karşısında galip gelme duygusunu yaşamalarını sağladık.
Bu yüzden futbola sadece belirli futbol kuralları ve yeşil sahada bir topun peşinden koşan 22 adamın mücadelesi olarak bakmamak gerekir.
